Револуцијата ги јаде своите деца, а во Србија веќе се острат вилушките

Вучиќ си ги спакува куферите од изборниот штаб, а „Студентската листа“ слави историска победа со 140 мандати. Сè изгледа како холивудски филм во кој младоста и правдата победуваат на крајот. Но, ако нè научи нешто политичката историја на Балканот (а и пошироко), тоа е дека студентите се одлични за уривање барикади, ама катастрофални за чување на грбот.

Додека младите идеалисти уште слават по плоштадите во Белград, во сенка веќе се подмачкува софтверот за нивно комплетно изигрување. Кога имаш 140 пратеници, математички си недопирлив. Ама кога немаш институционален „’рбет“, ти си само глинен голуб.

Кој веќе го остри ножот за да ја распарчи студентската победа?

1. Преживеаните социјалисти и бирократските стаорци

Студентите мислат дека со преземањето на министерските фотелји ја преземале и државата. Грешка. Државата ја водат илјадници шалтерски шефови, секретари и административци кои со децении преживуваат секакви влади. Овие структури намерно ќе ја „угушат“ новата власт во бирократија. На младите министри ќе им подметнуваат договори со скриени пасти, погрешно протолкувани закони и наместени тендери за кои немаат поима. За три месеци, студентите ќе изгледаат неспособно пред јавноста, па ќе мора да повикаат „искусни кадри“ (читај: старите корупционери) да им помагаат.

2. „Пријателите“ од Лондон, Париз и Хаг

Александар Вучиќ веќе со прстот покажа кон западната дипломатска мрежа, тврдејќи дека неговиот пад е сценарио на амбасадите кои не ја поднесуваат неговата блискост со Трамп. Сега тие исти амбасади, наместо тенкови, ќе испратат „советници за демократија“ и НВО фондови. Странскиот капитал има јасна цел: инфилтрирање во „Студентската листа“ и нејзино идеолошко фракционирање. Ќе почнат да фаворизираат одредени студентски лидери како „покооперативни“ и „проевропски“, додека другите ќе ги етикетираат како радикални. Најлесен начин да скршиш блок од 140 пратеници е да ги раскараш внатрешно додека не се распаднат на 3-4 помали кавгаџиски групи.

3. Олигарсите кои брзо ја менуваат партиската крштеница

Крупниот бизнис нема идеологија, тој има само биланс на успех. На српските тајкуни не им е гајле дали на власт е десницата на Вучиќ или младината од факултетите – нив им требаат државни тендери. Бидејќи парите ги контролираат медиумите и синдикатите, олигарсите многу брзо ќе најдат начин да „купуваат“ пратеници од студентските редови кои лесно ќе подлегнат на притисокот на скапиот белградски живот.

Епилог: Шаблонот од 5-ти октомври

Србија ова веќе го има гледано во 2000-та година со падот на Милошевиќ и движењето „Отпор“. И тогаш младите завршија огромна работа на улиците, за на крајот професионалните политичари и технократите од сенка да им ја киднапираат револуцијата, оставајќи го народот разочаран со истото прашање: „За ова ли се боревме?“

Ако Студентската листа брзо не сфати дека политиката не е студентски парламент туку револуција во која сојузниците ти држат нож зад грб, нивната математичка предност на хартија многу брзо ќе се стопи во реалноста.