Револуционер и актер: Како браќата Сарафови го освоија и оружјето и штиците што живот значат

Еве неколку брутално интересни детали за браќата кои, секој на свој начин, ја одбележаа историјата на Македонија и Балканот

Ако мислевте дека денешните семејни династии се филмски, почекајте да слушнете за браќата Борис и Крсто Сарафови. Родени во малечкото село Либјахово (денешен Илинден во Пиринска Македонија), овие двајца ликови се жив доказ дека кога генетиката ќе реши да „подели“ талент и харизма, не штеди. Едниот стана синоним за револуционерна драма, а другиот – за вистинска, театарска драма.

.

Борис Сарафов: Најхоливудскиот лик меѓу комитите

Борис не беше обичен комита со брада и патронташ. Тој беше вистински „европски фраер“ на револуцијата. Додека повеќето војводи шараа низ македонските шуми, Борис шараше низ европските салони во Виена, Париз и Санкт Петербург, облечен по последна мода, собирајќи пари за востание.

• Контроверзен до крај: Неговиот луксузен начин на живот и „соло играњето“ често ги ваделе од кожа останатите лидери на ВМРО (особено Јане Сандански). Толку бил независен што самиот си преговарал со странски влади, поради што на крајот и трагично го завршува животот во Софија, убиен по наредба на Сандански.
• Револуционерен маркетинг: Борис бил толку шармантен што успевал да извлече пари за оружје од богати европски грофови и дами. Неговиот пристап бил: „Ако сакате да ни помогнете, дајте пари. Ако не сакате, пак ќе ни дадете, само малку потешко“.

Крсто Сарафов: Човекот што го одби оружјето за да ги земе штиците.

Помалиот брат, Крсто, ја немал таа револуционерна жичка да трча по чуки со пушка во рака. Неговата револуција се случувала под рефлекторите. Тој е еден од основачите на професионалниот театар во Бугарија и лик по кој денес се вика Националната академија за театарска и филмска уметност (НАТФИЗ) во Софија.

• Татков прекор: Кога Крсто решил да стане актер, татко му (кој бил почитуван учител) за малку ќе го раскинел договорот со него. Во тоа време, да си актер се сметало за „циркузантска работа“, а не за сериозна професија за едно угледно семејство.
• Бегство во Париз: За да го усоврши занаетот, Крсто буквално избегал во Санкт Петербург и Париз да учи глума. Кога се вратил, неговата појава на сцена била толку моќна што луѓето паѓале во несвест на неговите изведби на Шекспир и Гогољ.

Каде се спојуваат патиштата на револуцијата и уметноста?

Иако Борис бркал политика, а Крсто уметност, браќата биле неверојатно блиски. Постои приказна дека Борис, додека бил во илегала и го барале неколку полиции низ Балканот, скришум доаѓал во театарот во Софија, седел во најтемниот агол на ложата со шапка преку очите, само за да го гледа својот помал брат како брилира на сцената.

Двајцата ја имале истата револуционерна страст, само што Борис ја трошел на слободата, а Крсто на сцената. На крајот, историјата ги запиша двајцата: едниот како симбол на бунтовниот македонски дух, а другиот како титан на театарската уметност. Браќа за филм, буквално.